บทที่ 235

ตอนที่วีร่ากลับมาจากการล้างมือ เธอก็เห็นแม่กำลังปาดน้ำตา เด็กน้อยรีบวิ่งเข้าไปใช้แขนเล็กๆ โอบรอบขาของเอเลน “หม่ามี้ อย่าร้องไห้นะคะ! คุณยายก็อย่าร้องไห้ด้วยนะคะ! เดี๋ยววีร่าจะเล่าเรื่องตลกให้ฟัง!”

คำพูดไร้เดียงสาของเด็กน้อยช่วยปัดเป่าความเศร้าโศกภายในห้องพักผู้ป่วยให้จางลง

เอเลนอุ้มวีร่าขึ้นมา หอม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ